فناوری نانو

در این روش سلول‌های سازنده انسولین به کبد بیماران دیابتی پیوند زده می‌شود تا به تدریج جایگزین سلول‌های بیمار و تخریب شده گردند. این محققان برای این کار با استفاده از نانولوله‌های کربنی تک جداره نوعی الکترود جدید به نام میکروفیزومتر (microphysiometer) ساختند و به کمک آن تغییرات متابولیسم سلول‌های زنده‌ای که در اتاقک بسیار کوچکی محتوی محلولی از مواد غذایی قرار داده شده بودند را بررسی و مقدار اندک انسولین آزاد شده از هر سلول را اندازه‌گیری نمودند.

به همت محققان دانشگاه علوم پزشكی شهید بهشتی، قویترین چسب بافتی جهان تركیبی از فناوری نانو و چسب بافتی هوشمند تحت عنوان «Nano-Glue » در بیمارستان پانزده خرداد تولید و صبح دیروز رونمایی شد.

دكتر مهدی راستی اردكانی مجری این گروه تحقیقاتی با اشاره به 5 دستاورد علمی در حوزه جراحی ترمیمی اظهار كرد: پس از دستیابی به چسب بافتی هوشمند در مرداد ماه سال گذشته در تلاش برای رسیدن به چسبی قویتر و با چسبندگی بیشتری بودیم كه تاكنون با غلظت چسب بافتی تولیدی ما، هنوز چسبی در جهان ساخته نشده است.

پايگاه اينترنتي فناوري نانو در گزارشي اعلام كرد، سرطان مغز يكي از بدخيم ترين و كشنده‌ترين سرطان‌ها است و درمان آن به دليل اينكه بيشتر داروهاي ضد سرطاني حتي نمي‌توانند به محل تومورهاي مغزي برسند، تاكنون با مشكل مواجه بوده است.

در حقيقت کاربرد فناوري نانو از کاربرد عناصر پايه نشأت مي‌گيرد. هر کدام از اين عناصر پايه، ويژگي‌هاي خاصي دارند که استفاده از آنها در زمينه‌هاي مختلف، موجب ايجاد خواص جالبي مي‌گردد. مثلاً از جمله کاربردهاي نانوذرات مي‌توان به دارورساني هدفمند و ساده، بانداژهاي بي‌نياز از تجديد، شناسايي زود هنگام و بي‌ضرر سلول‌هاي سرطاني، و تجزيه آلاينده‌هاي محيط زيست اشاره کرد. همچنين نانولوله‌هاي کربني داراي کاربردهاي متنوعي مي‌باشند که موارد زير را مي‌توان ذکر کرد:
   • تصوير برداري زيستي دقيق
   • حسگرهاي شيميايي و زيستي قابل اطمينان و داراي عمر طولاني
   • شناسايي و جداسازي كاملاً اختصاصي DNA
   • ژن‌درماني كه از طريق انتقال ژن به درون سلول توسط نانولوله‌ها صورت مي‌پذيرد.
   • از بين بردن باكتري‌ها
اينها تنها مواردي از کاربردهاي بسيار زيادي هستند که براي عناصر پايه قابل تصور مي‌باشند. کاربرد اين عناصر پايه در صنايع مختلف، در درخت ديگري به نام «درخت صنعت» آورده شده است که با مراجعه به گروه مطالعاتي آينده‌انديشي، بخش درخت صنعت، مي‌توانيد آن را مشاهده کنيد.
در نهايت «درخت فناوري نانو» معرفي مي‌گردد که فناوري نانو را به شکل يک زنجيره از رويکرد ساخت عناصر پايه تا کاربرد آنها، در يک درخت چهار سطحي نمايش مي‌دهد. با مراجعه به گروه مطالعاتي آينده‌انديشي، بخش درخت فناوري، مي‌توانيد آن را مشاهده کنيد.

 فناوري‌نانو واژه‌اي است كلي كه به تمام فناوري‌هاي پيشرفته در عرصه كار با مقياس نانو اطلاق مي‌شود. معمولاً منظور از مقياس نانوابعادي در حدود 1nm تا 100nm مي‌باشد. (1 نانومتر يک ميليارديم متر است).
اولين جرقه فناوري نانو (البته در آن زمان هنوز به اين نام شناخته نشده بود) در سال 1959 زده شد. در اين سال ريچارد فاينمن طي يك سخنراني با عنوان «فضاي زيادي در سطوح پايين وجود دارد» ايده فناوري نانو را مطرح ساخت. وي اين نظريه را ارائه داد كه در آينده‌اي نزديك مي‌توانيم مولكول‌ها و اتم‌ها را به صورت مسقيم دستكاري كنيم.
واژه فناوري نانو اولين بار توسط نوريوتاينگوچي استاد دانشگاه علوم توكيو در سال 1974 بر زبانها جاري شد. او اين واژه را براي توصيف ساخت مواد (وسايل) دقيقي كه تلورانس ابعادي آنها در حد نانومتر مي‌باشد، به كار برد. در سال 1986 اين واژه توسط كي اريك دركسلر در کتابي تحت عنوان : «موتور آفرينش: آغاز دوران فناوري‌نانو»بازآفريني و تعريف مجدد شد. وي اين واژه را به شكل عميق‌تري در رساله دكتراي خود مورد بررسي قرار داده و بعدها آنرا در کتابي تحت عنوان «نانوسيستم‌ها ماشين‌هاي مولكولي چگونگي ساخت و محاسبات آنها» توسعه داد.

حسگر چيست؟

حسگر يک وسيله ي الکتريکي است که تغييرات فيزيکي يا شيميايي را اندازه گيري مي کند وآنها را به سيگنالهاي الکتريکي تبديل مي نمايد. حسگرها درواقع ابزار ارتباط ربات با دنياي خارج وکسب اطلاعات محيطي ونيز داخلي مي باشند، ويا به طور کلي ابزارهايي هستند که تحت شرايط خاص ازخود واکنشهاي پيش بيني شده ومورد انتظار نشان مي دهند. شايد بتوان دماسنج را جزء اولين حسگرهايي دانست که بشرساخت .

بنابراين با توجه به اهميت جلبک ها در اين زمينه ، شايسته است کشاورزي سنتي و صنعتي براي توسعه پايدار فناوري هاي جديد، نهادينه شوند. جايگاه مناسب براي چنين تحقيقاتي ، کشاورزي پيشرفته بويژه در زيربخش هاي گياه شناسي با تخصص گياه شناسي الکترونيک است.

به جز پیشرفت‌هایی كه در علم پزشكی مدرن، در قرن اخیر صورت گرفت، پزشكی جدیدتری ظهور کرده است که بیش از اینكه یک علم باشد، یك هنر وابسته به ابزار است. در پنجاه سال اخیر، دانش پزشكی بررسی بیماری‌ها را در ابعاد مولكولی به پیش برده است. از دیدگاه مولكولی، پزشكی مدرن هنوز در ابتدای راه خود قرار دارد. مثلاً امروزه از داروهایی استفاده می‌کنیم كه شامل ساختار محدودی از مولكول‌ها هستند. این ملکولها برای درمان یک بیماری خاص به کار می‌روند. به كمك نانوپزشكی، محصولات دارویی می‌توانند مثل ماشین‌های هوشمند برنامه‌ریزی شوند. آنها به حسگرهایی مجهزند که می‌توانند قدرت تصمیم‌گیری و تأثیرپذیری از محیط را برای ماشین فراهم کنند. این ماشین‌ها می‌توانند جلو عوارض جانبی و واكنش‌های حساسیت‌زا را بگیرند. داروهای جدید خود را با بدن سازگار می‌كنند و تنها با رسیدن به مقصد نهایی عمل اختصاصی خود را (که در واقع همان درمان است) انجام می‌دهند. آنها می‌توانند قبل از فعال ‌شدن دارو از آزاد شدن مقدار بیشتر از حد آن جلوگیری كنند و مانع بروز مسمومیت‌ شوند.